Комората на психолози повикува менталното здравје да стане општествена одговорност

По повод Светскиот ден на менталното здравје, Комората на психолози на Република Македонија денеска повика во 10 часот и 10 минути граѓаните, институциите и носителите на одлуки да одвојат момент за размислување за менталното здравје и за прашањето „Како си, навистина?“.

Во јавната порака, Комората нагласува дека менталното здравје не треба да се третира само во моменти на криза, туку како прашање што се гради секојдневно во семејството, образованието, работната средина и здравствениот систем.

Оттаму посочуваат дека зад секојдневното функционирање на луѓето често се кријат замор, исцрпеност и лични борби кои остануваат незабележани, поради што е неопходно општеството да создава услови за навремена поддршка и грижа.

Комората апелира до креаторите на политиките да обезбедат подостапни услуги, превентивни програми и доволен број стручни лица, а до образовните институции да посветат поголемо внимание на психолошката благосостојба на децата и младите. Во пораката се упатува и повик до работодавачите и менаџерите да создаваат работна средина во која вработените ќе можат отворено да зборуваат за психолошките предизвици без страв од стигматизација.

Според Комората, барањето психолошка помош не е знак на слабост, туку одговорен чекор кон сопственото здравје и благосостојба.

Во продолжение целосната порака од Комората на психолози:

10.10 во 10:10 – ДА ЗАСТАНЕМЕ ЗА МЕНТАЛНОТО ЗДРАВЈЕ

Денес е 10 октомври – Светскиот ден на менталното здравје.

Точно во 10 часот и 10 минути, ве повикуваме за момент да застанеме.

Не за да молчиме. Туку за да се запрашаме како сме. И уште поважно – да се запрашаме како се луѓето околу нас.

Менталното здравје не е нешто што го забележуваме само кога ќе се појави криза. Не започнува во ординацијата и не завршува со разговорот со психолог. Тоа се гради секој ден – во семејството, во училиштето, на работното место, во здравствениот систем, во начинот на кој раководиме со луѓето и во начинот на кој како општество одговараме на нивните потреби.

Зад секој човек што денес изгледа дека „добро се справува“ може да стои умор што никој не го гледа. Зад професионалецот кој секојдневно се грижи за други може да стои исцрпеност. Зад вработениот кој станал тивок може да стои борба за која никој не прашал. Зад детето кое „прави проблеми“ понекогаш стои дете кое не знае како поинаку да каже дека нешто го боли.

Некои луѓе со години отворено се справуваат со тешкотии поврзани со менталното здравје и имаат поддршка, а други – сами и зад затворени врати.

Затоа, денес не сакаме само да кажеме дека менталното здравје е важно. Тоа веќе го знаеме.

Сакаме да прашаме: ШТО ПРАВИМЕ СО ТОА ЗНАЕЊЕ?

До креаторите на политиките – менталното здравје не смее да биде тема само по трагедија, криза или јавен притисок. Потребни се достапни услуги, превенција, доволен број стручни лица и систем што реагира пред човекот да стигне до точка на целосна исцрпеност.

До училишните раководства – психолошката благосостојба на детето не е помалку важна од неговиот успех. Училиштето не треба да биде место каде што само се забележува проблемот, туку средина во која детето знае дека има кому да му се обрати.

До работодавачите, менаџерите и сите на раководни позиции – грижата за менталното здравје не е тим-билдинг еднаш годишно, ниту мотивациска порака на ѕид. Таа се гледа во реалниот обем на работа, во начинот на кој се разговара со луѓето, во можноста да кажат дека не можат повеќе, без да стравуваат дека ќе бидат прогласени за слаби или неспособни.

До здравствените, социјалните и педагошките работници, психолозите, наставниците и сите што секојдневно се грижат за други – и вие имате право да се изморите. И вие имате право на поддршка. Помагањето не значи дека вие мора да можете да носите сè.

А до секој од нас – не мора секогаш да имаме совршени зборови за човек што поминува низ тежок период.

Понекогаш е доволно да прашаме: „КАКО СИ – НАВИСТИНА?“

И да останеме доволно долго за да го слушнеме одговорот.

Да не брзаме да кажеме: „Ќе помине“. Да не споредуваме туѓа болка со туѓи проблеми. Да не бараме од човекот веднаш да биде силен. Понекогаш најголемата помош е другата личност да почувствува дека не мора сама да го носи она што ѝ се случува.

И барањето психолошка помош не е знак дека човекот не успеал сам. Напротив – понекогаш тоа е најодговорниот чекор што може да го направи за себе и за луѓето што ги сака.

Затоа денес, во 10 часот и 10 минути, да одвоиме барем десет минути за менталното здравје.

Да погледнеме кон себе. Да забележиме некого покрај нас. Да започнеме разговор што можеби долго се одложувал. И да не дозволиме тој разговор да заврши со денешниот ден.

Да бидеме отворени и да зборуваме за тоа што нѐ мачи.

Да побараме рамо на кое ќе се потпреме кога ни е тешко и да бидеме некому потпора кога сме силни!

Зашто општество што се грижи за менталното здравје не е она што еднаш годишно зборува за него.

Тоа е општество што создава услови луѓето да живеат, работат, учат и растат без постојано да ја плаќаат цената со сопственото психолошко здравје.

На 10 октомври, Комората на психолози повикува:

да не го сведуваме менталното здравје само на тема за разговор;

· да го претвориме во одговорност;

· да преземеме одговорност за себе, за другите и за средините што заедно ги создаваме и во кои секојдневно живееме.