ИСПОВЕД НА БРИТАНEЦ ЗАРОБЕН ОД РУСИТЕ ВО МАРИУПОЛ: Бил во ќелија со Хрват, набавил жилет за да се самоубие, а ги спасил Роман Абрамович
Ејден Аслин, британски војник од Њуарк, Англија, кој им се придружил на украинските маринци во 2018 година и бил заробен од Русите за време на опсадата на Мариупол во пролетта 2022 година, а потоа ослободен во септември истата година, напишал статија за Дејли Меил опишувајќи го животот во руско заробеништво.

Хрватски Јутарњи лист наведува дека Аслин изјавил дека уште двајца странски борци кои им се придружиле на Украинците – поранешниот припадник на британската армија Шон Пинер и мароканскиот студент Брахим Садун – биле измамени на судењето во руската судница и дека биле осудени на смрт иако нивните адвокати рекоа дека „злосторствата“ за кои се изјаснија за виновни не се казниви со смртна казна.
– Не бевме платеници и можевме да го докажеме тоа – тврди Аслин во текст за Дејли Мејл.
Откако му било прочитано обвинението, адвокатот му пришол и му рекол нешто шокантно, а тоа е дека „платениците се казнуваат со затвор од седум години“, но дека тројцата „признале дека се обиделе насилно да ја преземат власта, што е казниво со смрт“.
Неколку дена по судењето, судот во самопрогласената Народна Република Доњецк го осудил на смрт. Ништо подобро не поминале ниту Пинер и Садун.
– Останав без зборови. Можноста да ме убијат затоа што како украински војник се борев против рускиот фашизам стана факт. Не успеа ниту тоа што соработував со Русите и учествував во сите тие проклети пропагандни видеа – изјавил Аслин.
Тој напиша дека кога насобраните прорежимски новинари му бутнале микрофон во лице, тој рекол дека се надева дека неговата казна ќе биде поправедна. Би сакал ситуацијата да биде поинаква, но Господ ќе ми суди кога ќе дојде време – им рекол тогаш британскиот војник за новинарите.
Тој изјавил за Дејли Мејл дека „не е побожна личност, но се надева дека луѓето во Велика Британија и остатокот од цивилизираниот свет ќе сфати дека тој не е безумен убиец и дека судењето е сомнително“. Пријателски настроениот чувар по изрекувањето на пресудата му рекол дека Русите всушност нема да го погубат бидејќи егзекуциите се забранети.
Седум лица беа осудени на смрт пред вас и сите се уште се живи – му рекол чуварот и додал дека Русите најверојатно ќе се обидат да ги заменат за некој од нивните војници. Но зборовите на чуварот не го утешиле.
– Се што поминав, тепањата, убиството на друг затвореник што се случи пред мене, убодна рана што ја добив и бескрајната пропаганда што морав да ја гледам ми го уништи духот. Не можев да се справам со смртната казна. Тоа беше најтешкиот удар – изјави Аслин.
Неколку недели по изрекувањето на пресудата, во недела околу 21 часот пред ќелијата на Аслин пристигнал висок чувар. Му рекол да си ги земе работите и да се подготви да си оди. Затворениците не се преместувалр во недела, и тоа го вознемирило. Русите потоа го одведле во ќелија чии ѕидови биле украсени со антиукраински графити како „Смрт за Украинците!“ и „Смртта е твојот единствен излез – Ќе ме убијат? – прашал Аслин.
Набргу потоа, во неговата ќелија бил донесен Вјекослав Пребег, хрватски државјанин, кој исто така се борел на страната на Украина. Аслин рече дека тој и Пребег биле добри пријатели и дека не го видел откако се предал. Пребег му рекол дека бил заробен неколку дена по бегството од Маријупол. Бил на неколку километри од украинските позиции. Откако бил заробен, Русите го претепале, го нападнале со шок пиштоли, а потоа му држеле пиштол полн со куршуми на главата. Пребег го преживеал сето тоа и сега тој и Аслин биле во иста ќелија.
Во напис за Дејли Мејл, Аслин изјавил дека Пребег имал смисла за хумор и бил љубезен. – Разговорот со него ми го олесна тоа место полно со омраза – изјавила Аслин.
Аслин и Пребег биле принудени да викаат „педер“ откако руските гардисти ќе викнел „Зеленски“ и „претседател на светот“ после „Путин“. Меѓутоа, една вечер Аслин извикал „курвин син“ при спомнувањето на Путин. – -Се замрзнав кога сфатив што реков – тврди Аслин. Казна, сепак, не следела. Чуварот само се насмеал.
Аслин и Пребег не знаеле што ќе им направат Русите. На Британецот тоа му паѓало исклучително тешко. Во еден момент дури набавил и жилет и размислувал за самоубиство. Пребег го сфатил тоа и „ му удрил вербална шлаканица“.
– Многу подобро го издржа затворот од мене – напишал Аслин и додал дека за разлика од пребег тој не можел да заспие.
Тој изјавил дека мислите за самоубиство најмногу доаѓале кога Пребег спиел.
– Бев уверен дека можам да го направам тоа без да го разбудам. Сепак, не успеав. Ме запре без да знае. Не знаев што ќе се случи со него ако се самоубијам. Чувствував преголема вина – изјавил Аслин. Рокот за жалба на смртната казна дошол и поминал. Ниту на 16 септември Британецот не знаел што ќе му направат Русите.
– 23 септември започна како и секој друг ден. Не разбуди вревата во затворот, а потоа ја испеавме руската химна. Појадокот беше ужасен. И тогаш слушнав еден од чуварите како вели: „Тие си одат дома“, пишува Аслин за Дејли Меил.
Иако не знаел за што се работи и дали е од оние кои „си заминуваат дома“, во него се разбудила надеж. По еден час, руски чувари упаднале во ќелија недалеку од неговата и му рекле на затвореникот дека го носат на стрелање. Аслин му кажал на Пребег дека нешто е сомнително. Стражарите потоа дошле кај нив. На главите им ставиле непроѕирни платнени кеси и ги извадиле од ќелијата. По некое време чуварите им ги извадиле торбите од главата и им рекле да ги следат.
Чувар набргу потоа извадил мобилен телефон и почнал да снима. – Ви дадовме храна, вода и медицинска помош. Зар не? – ги прашал рускиот чувар. Тие одговориле потврдно.
– Додека бевте овде не ве тепаа. Дали е тоа точно? – ги прашал рускиот чувар. Повторно одговориле потврдно. – Дали би сакале да ја запеете руската национална химна? – ги прашал чуварот.
И двајцата рекле дека сакаат и Аслин почнал да пее. Руските стражари потоа му ги поставиле истите прашања на Пребег. Потоа ги прашале дали сакаат повторно да земат оружје. По неколку моменти неизвесност, едниот чувар го прашал другиот „што се случува“, а вториот одговорил „размена“.
Аслин вели дека Пребег не реагирал на тоа бидејќи мислел дека е трик. Следувало долго и напорно патување до аеродромот во Ростов на Дон. Аслин вели дека се плашел дека сето тоа е измама додека не видел Арапи во бели тога како делат вода. Британецот го погледнал шишето што го добил и ја погледнал етикетата на која пишувало „флаширано во Саудиска Арабија“. Аслин вели дека меѓу Арапите видел човек за кој му се чинело дека знае дека во тек е размена на затвореници.
Русите ги ставиле Аслин и уште четворица британски затвореници прво во автобус, а потоа во луксузен приватен авион.
Откако влегол во авионот, Аслинго видела истиот човек што го забележал претходно. Се ракувал со него и му се заблагодари за помошта. Човекот нему и на другите Британци им рекол дека му е мило што се во ред. Потоа ги прашал од каде се. Еден од нив му рекол дека е од Лондон, на што овој му рекол дека и тој е од Лондон. – Ти си ист Роман Абрамович – му рекол еден британски затвореник.
-Јас сум Роман Абрамович – му одговорил човекот.
Вратите на авионот се затвориле и авионот полетал. Аслин вели дека на летот им биле послужени вистински оброци. Саудијците им подариле бесплатен iPhone 13, нова облека и средства за хигиена. Британците потоа се капеле во бањата на авионот.Затворениците побарале и алкохол од своите спасувачи, но не добиле.
– Секогаш нешто недостасува во рајот – рекол Аслин.
Британецот изјавил дека е благодарен на саудискиот престолонаследник Мохамед бин Салман и Роман Абрамович, но дека неговата благодарност не е безгранична бидејќи и двајцата се таинствени играчи кои прават од во свој интерес.
Аслин потоа се врати во Лондон. Таму повторно ги видел семејството и свршеницата Дајана.






