(Не)погоден момент

„Болоња“ во високото, „Кембриџ“ во пониските нивоа на образование. Многу звучни имиња на концепти продефилираа низ македонските образовни реформи, но резултатите останаа исти – незадоволителни.

Сега се најавува дебата за нов концепт. Очекувањата од потенцијалните реформи се целосно исти, како и при воведувањето на Кембриџ-програмата. И тогаш се ветуваше дека „новите програми ќе овозможат да се развие самодовербата и критичкото мислење кај учениците за да можат слободно да размислуваат, да ги користат доказите од истражувањата и ученикот да биде во центарот на образовниот процес“.

Не го добивме тоа. Дали проблемот е во увезените, ископирани програми адаптирани на лош начин, дали е во нивната реализација или и во другите алки од системот на образованието? Според досегашните резултати, причините лежат во сите аспекти.

Начинот на критичкото размислување кај учениците, колку што може да биде поттикнат од интегрираниот пристап во наставата, со поврзувањето на информациите од повеќе предмети, исто толку, или многу повеќе, се должи на начинот на кој наставникот го поттикнува тоа критичко размислување.

Веројатно, секој во своето сеќавање има генерално два типа наставници. Едните што влегуваат во училница, ќе изустат „добар ден“, ќе ја презентираат наставната единица планирана за тој час, ќе ја исполнат таблата со бројки и букви, ќе зададат домашна задача или не, и кога ќе заѕвони ѕвончето си заминуваат со едно „догледање“. Во тој еднонасочен процес на предавање и никаков разговор, интеракцијата со учениците е сведена на нула. Нема разговор за темата, нема прашања што треба да поттикнат какво било размислување, а камоли критичко.

Во другата група се наставниците, кои на вистински начин ја разбираат својата улога во образовниот процес. На нивниот креативен пристап во презентирањето на наставниот материјал се должи поттикнувањето интерес кај учениците за одреден предмет, за откривање таленти и за нивно упатување тој талент да го надградат со ред други училишни и вонучилишни активности.

Тие се наставниците што редовно се јавуваат како клучни протагонисти во успешните приказни на своите некогашни ученици. Колку пати сме слушале реминисценции од типот „немаше да постигнам успех, ако не беше мојот наставник/учителка, кој го откри мојот интерес и талент и ме насочи да продолжам во таа насока“.

Целата колумна на Катерина Блажевска на „Призма“ на следниот линк.