Стендап-парламент

Алиса: Ќе ми кажеш ли, те молам, по кој пат треба да одам од тука? Мачката Чешир: Тоа зависи многу од тоа каде сакаш да стигнеш. Алиса: Не ми е многу важно каде. Мачката Чешир: Тогаш не е ни многу важно по кој пат ќе одиш“. („Алиса во земјата на чудата“, Луис Керол)

Ако знаеме каде сакаме да стигнеме, важно е да го избереме вистинскиот пат по кој треба да одиме. Пократкиот или полесниот пат обично излегува најдолг, а честопати и погрешен. Останува најтешкиот пат, кој не се мери според километражата и пречките што може да се најдат на него, туку според тежината на обврските што може да ги понесе и поднесе оној што тргнал по тој пат.

Нашава земја декларативно и акламативно знае каде сака да стигне. Патот е долг, тежок, обременет со бројни методолошки и административни процедури, со еден сувопарен бирократски јазик, кој повеќе иритира отколку што мотивира, одбележан со безброј знаци покрај патот, патокази и чек поинти: „не“ за корупација, „не“ за криминал, „не“ за селективна правда и ред други вредности и стандарди, кои попатно треба да ги препознаеме, прифатиме, примениме и докажеме.

Некои лоши рангирања објавени изминативе денови (перцепција на корупцијата и Глобалниот индекс на демократија) рефлектираат слика што сугерира како ние да сакаме да го изодиме патот, ама да не се заморуваме многу со правилата.

Не постои можност прво да стигнеме до целта, а потоа да се посветиме на стандардите. Пред деценија и нешто повеќе, низ филтерот на ЕУ поминаа некои земји со таков менталитет и таква практика, па сега Брисел има главоболки со извештаите за корупција во европски земји, а богами и ние имаме тешки главоболки со нивното „европско“ поведение.

Од тие, и други причини, во ЕУ не сакаат да им се случи реприза.

По правило, критиките за неповолни перцепции секогаш паѓаат на грбот на власта. Без разлика дали власта, дел од тие рангирања ги смета и за резултат на опозициски опструкции, нејзина обврска е да си обезбеди ефикасни демократски механизми со кои реализацијата на зацртаните цели ќе биде имуна на какви било внатрешни или надворешни опструкции.

Но, што правиме кога фокусот не е само во извршната или судската власт, кои се еврегрин теми за меѓусебна критика? Што правиме кога не е добра оценката за законодавната власт, таму каде што се сите избрани претставници на граѓаните?

Целата колумна на Катерина Блажевска на „Призма“ на следниот линк.