АНАЛИЗА: Професорот и колумнист Венко Андоновски со оправдување за говорот на омраза?

Анализа на колумната на Венко Андоновски „Ново просветителство: не говор, туку дела на омраза“, објавена во „Нова Македонија“ на 24.08.2021.

Колумната на универзитетскиот професор Венко Андоновски, објавена во „Нова Македонија“ на 24.08.2021, содржи повеќе дезинформации и манипулации, кокетира со теориите на заговор, и се обидува да ја претстави борбата против говорот на омраза, кој е кривично дело не само во нашата земја туку и во големо мнозинство на развиените демократии – како борба против слободата на говор и изразување.

Во оваа анализа ќе направиме деконструкција на клучните тези од колумната на Андоновски, кои се невалидни, неточни, дезинформираат и ја доведуваат публиката во заблуда.

1) „Очигледно е дека живееме во доба на светска диктатура на едно ново, тотално и тотализирачко обесмислување, кое самото си шие руво на некакво „ново просвeтителство“, со привидни одлики на „нов хуманизам“ („нова нормалност“).“, пишува Андоновски во колумната.

Исказот „Очигледно е дека живееме во доба на светска диктатура…“ е невистинит. Може да се каже дека живееме во доба на нации – држави, од кои повеќето се членки на Обединетите нации, но нема такво нешто како „светска држава“, „светска влада“, уште помалку „светска диктатура“. Дел од националните држави се оценуваат како помалку или повеќе демократски, други како авторитарни режими, некои се оценуваат и како диктатури, но „светска диктатура“ нема. Освен – во теориите на заговор.

2) „Тој западен „неохуманизам“ наводно промовира и „нови“ хуманистички вредности, а во старите открива страшни нешта: расизам, стереотипи, одобрување на нееднаквоста по сите основи, најмногу на родовата (за класната, се разбира, молчи), и слично.“, пишува понатаму Андоновски.

Борбата против расизмот, негативните стереотипи и родовата нееднаквост не е својствена само за она што колумнистот погрешно го нарекува „западен „неохуманизам““. Станува збор за интернационална борба, поддржана и од ООН, во која членуваат речиси сите држави, од сите континенти. Не станува збор за нешто „ново“ и за некакви „нови“ хуманистички вредности, туку за вредности содржани во Универзалната декларација за човекови права (1948), во Меѓународна конвенција за елиминирање на сите форми на расна дискриминација (1965), Конвенцијата за елиминирање на сите форми на дискриминација врз жените (1979), и други меѓународни конвенции.

И, воопшто не е точно дека се молчи за „класната нееднаквост“. ООН го адресира прашањето на нееднаквоста помеѓу богатите и сиромашните и има за цел намалување на еднаквоста внатре во државите и помеѓу државите, како и соодветни политики и механизми преку кои се обидува да го направи тоа.

3) Андоновски неосновано ги обвинува новите „просветители“ дека спроведувале некаква „инквизиција“ во име на некаква новохуманистичка „демократија“ која „покажува разбирање за секое право (дури и за правото на абнормалност), освен за правото да се каже спротивно мислење од нивното… Тоа право автоматски се етикетира како „говор на омраза“ и во моментов и во светот и кај нас е регрутирана цела една секуларна, добро платена инквизиција што се занимава со лов на вештерки што сеат „говор на омраза“.

Правото да се каже спротивно мислење не се санкционира како говор на омраза во државите што имаат воведено прекршочни и кривични санкции за говор на омраза. Ниту пак правото да се каже спротивно мислење автоматски се етикетира како „говор на омраза“, освен во случаи кога се злоупотребува борбата против говорот на омраза за други цели.

Авторот или нема елементарно познавање за тоа што се дефинира и санкционира како говор на омраза, или пак се обидува да ги етикетира и дискредитира тие што се борат против говорот на омраза како „добро платена инквизиција“ и „ловци на вештерки“.  Да се споредува борбата против говорот на омраза со „лов на вештерки“ е очевидна манипулација, затоа што токму ловот на вештерки историски бил проследен со говор на омраза против жените што биле прогласувани за „вештерки“, говор кој поттикнувал и доведувал до дела од омраза – мачења и убиства на „вештерки“.

…

Анализата на Жарко Трајановски во целост прочитајте ја тука