Сите сме магариња!
Секој ден, во секој поглед, се’ повеќе напредуваме! Стасавме и до прво место по смртност од ковидот во Европа. Па зарем, како што вели Тричковски, очекувавме нешто друго, нешто полошо? Ние сме секогаш аспиранти за прво место. Веројатно сме и првите што се нафатиле да дресираат магариња. Зошто па да не, бидејќи тие не биле, нели, така смешни како што се сакало во јавноста да се претстави, а згора ако е тоа вносна работа… што па да не!? И сето тоа има добри изгледи да успее, ама се’ уште со тоа прво место не се фалиме зашто чекаме да стивне оваа измислена бура во јавноста предизвикана од некои сапиенси со лоши намери по власта и државата.
Едно време сите бевме Мартин Нешковски, потоа сите бевме Кежаровски – се надевам нема да ми забележат што ги спомнувам во ваков конктест – па бевме и СЈО, бевме дури и „шарени“… а сега – сите сме магариња! И ни личи, мора да се признае. И тоа дресирани магариња, и мислам дека токму од таму е идејата за еден таков „проект“ којшто, де факто, се покажа како многу успешен врз статистички примерок од околу 2 милиони помагарчени сапиенси. Можеби и оние дотични магариња сместени во програмата „Еразмус“ после три децении дресура ќе покажат некаков напредок? Па покажавме и ние, нели? Затоа: секој ден, во секој поглед, се’ повеќе напредуваме! А можеби тие дури и ќе проговорат македонски бидејќи ние веќе нема да смееме односно ќе мора постојано да нагласуваме дека говориме на западен дијалект на бугарскиот јазик? Зошто? Затоа што така сакал бај Борисов, па „г-жа“ Захариева, па оној телетабис Ковачев… А и зошто да не им удоволиме кога веќе ќе има други магариња кои ќе го говорат вистинскиот македонски јазик? Па можеби ќе ја поднаучат и историјана, којашто ние, со нашиот магарешко-сапиенски ум никако не успеавме. И тука, и во таа област, не’ учат соседите!
И не знам зошто ова магарињава директно асоцираат на – културата? Можеби таму ги има најмногу? Не сакам да тврдам, ама со најновиот конкурс – веќе објавен – останува да видиме. До вчера, резултатите од тој конкурс беа полни со тренинзи на магариња, само во друга форма – културна, замотана во убава хартија и панделка на врвот. Особено во т.н. креативни индустрии, ни продаваа не магариња, не фризераи, туку и фигурички од овошје и секакви други идиотлуци коишто, божем, потоа ќе прераснеле во не-знам-што.
А според сегашниве објави и пријави, се плашам дека нема да отидеме многу подалеку. Иако, впрочем, ниту сакаме да одиме подалеку зашто и тука сме, вообичаено, на првото место. Тоа сите ни го признаваат, дури и УНЕСКО, нели!? Особено во филмот. Ете, онаа „критичаркана“ не’ убедува дека сме постигнале такви успеси што мислам дека бргу и тука ќе не’ прогласат за прваци. Иако не знам во што, ќе видиме. Ама и тука останува нејасно дали сите оние творци, вклучувајќи ги луѓено од „Медена земја“, па сега младиот Унковски но и сите други, воопшто и ќе помислеа да се бават со филм (не пак да го сработат) да не беше нашава фамозна Агенција? Ги тренира од мали? Исто како и онаа што тренира магариња! А попатно, онака како хоби, сите такви тренери откриваат туѓи криминали кои никако да ги видиме. Или тие треба да се само ќебенце за покривање на нивните? Којзнае, останува да видиме!
Како и да е’, ме плаши дека нашево помагарчување е одамна започнато и тое е процес што лесно не се сопира. Особено во културата. Сега се актуелни младите магариња, на нив светот останува, оние постарите веројатно се веќе зарибани и тешко им оди тренингот односно учењето. Иако, во оној „Еразмус“ веројатно има и такви ставки: образование на возрасни магариња? Па нема ли некој друг бербер во земјава кој би се нафатил и на таква работа? Ќе добие пари, гарантирано, зашто огромен процент од локалниве магариња се веќе во поодмината возраст. Младите, оние кои останаа, се веќе истренирани, а другите, оние поумните – си заминаа на тренинг во странство!
